انواع ضمیر در زبان انگلیسی

ضمایر در انگلیسی به عنوان جایگزینی برای اسم‌ها به کار می‌روند تا جلوی تکرار زیادی از اسم‌ها را بگیرند. انواع ضمیر در زبان انگلیسی به دسته بندی هایی همچون ضمیر فاعلی و مفعولی، ملکی، مکمل و … تقسیم می شوند. هرکدام از این ضمایر باید در شرایط ویژه ای استفاده شوند.

انواع ضمیر در زبان انگلیسی:

ضمیر‌ها در زبان انگلیسی نقش مهمی دارند و به عنوان جایگزینی برای اسم‌ها به کار می‌روند تا جلوی تکرار زیادی از اسم‌ها را بگیرند. به کمک ضمیر‌ها می‌توانیم جملات را موجزتر و روان‌تر بیان کنیم.

انواع ضمیر‌ها و نقش آن‌ها:

ضمیر‌های فاعلی (Subject Pronouns):

به عنوان فاعل جمله به کار می‌روند.

مانند: I, you, he, she, it, we, they

مثال: She reads books.

ضمیر‌های مفعولی (Object Pronouns):

به عنوان مفعول جمله یا پس از حروف اضافه به کار می‌روند.

مانند: me, you, him, her, it, us, them

مثال: Give the book to her.

ضمیر ملکی (Possessive Pronouns):

بیان‌کننده مالکیت یا انتساب است.

مانند: mine, yours, his, hers, its, ours, theirs

مثال: This book is yours.

ضمیر‌های نشانگر ملک (Possessive Adjectives):

معمولاً قبل از اسم‌ها می‌آیند و مالکیت یا انتساب را نشان می‌دهند.

مانند: my, your, his, her, its, our, their

مثال: Her car is red.

ضمیر مکمل (Reflexive Pronouns):

وقتی فاعل و مفعول جمله یکی باشند استفاده می‌شوند.

مانند: myself, yourself, himself, herself, itself, ourselves, yourselves, themselves

مثال: He hurt himself.

ضمیر نامعین (Indefinite Pronouns):

به کسی یا چیزی نامعین اشاره دارند.

مانند: someone, anyone, everybody, something, nothing

مثال: Someone called you.

ضمیر متقابل (Reciprocal Pronouns):

به دو یا چند نفر یا چیز اشاره دارند که به یکدیگر مرتبط هستند.

مانند: each other, one another

مثال: They looked at each other.

ضمیر تسلیم (Interrogative Pronouns):

در سوالات استفاده می‌شوند.

مانند: who, whom, whose, which, what

مثال: Whom did you see?

ضمیر موصولی (Relative Pronouns):

برای ارتباط دادن جملات یا بخش‌های جمله به یکدیگر استفاده می‌شوند.

مانند: who, whom, whose, which, that

مثال: The woman who called you is my friend.

هر یک از ضمیر‌ها نقش و کاربرد خاص خود را در جمله دارد و برای جلوگیری از تکرار و ایجاد تنوع در جملات به کار می‌رود.

کاربرد انواع ضمیر ها در انگلیسی:

در زیر، کاربرد انواع ضمایر به طور دقیق توضیح داده شده است تا درک بهتری از مفهوم انان داشته باشیم.

 

نوع ضمير مثال‌ها کاربرد/توضيح
ضمير‌هاي فاعلي (Subject Pronouns) I, you, he, she, it, we, they به عنوان فاعل جمله استفاده مي‌شوند.
ضمير‌هاي مفعولي (Object Pronouns) me, you, him, her, it, us, them به عنوان مفعول جمله يا پس از حروف اضافه.
ضمير‌هاي ملکي (Possessive Pronouns) mine, yours, his, hers, ours, theirs نشان‌دهنده مالکيت، بدون استفاده از اسم.
ضمير‌هاي نشانگر ملک (Possessive Adjectives) my, your, his, her, its, our, their قبل از اسم‌ها براي نشان‌دهنده مالکيت.
ضمير مکمل (Reflexive Pronouns) myself, yourself, himself, herself, itself, ourselves, yourselves, themselves وقتي فاعل و مفعول يکي باشند.
ضمير نامعين (Indefinite Pronouns) someone, anyone, everybody, something, nothing به کسي يا چيزي نامعين اشاره دارند.
ضمير متقابل (Reciprocal Pronouns) each other, one another اشاره به دو يا چند نفر يا چيز که با يکديگر مرتبط هستند.
ضمير تسليم (Interrogative Pronouns) who, whom, whose, which, what در سوالات استفاده مي‌شوند.
ضمير موصولي (Relative Pronouns) who, whom, whose, which, that براي ارتباط دادن جملات يا بخش‌هاي جمله به يکديگر.

استثناهای استفاده از ضمیر ها در انگلیسی:

استفاده از ضمیر‌ها در زبان انگلیسی می‌تواند موقعیت‌های مشخصی داشته باشد که برخی استثناها و نکات مهم باید مورد توجه قرار گیرد. در زیر به برخی از این استثناها و نکات مرتبط با ضمیر‌ها اشاره می‌شود:

Reflexive Pronouns (ضمیرهای بازگشتی):

این ضمیرها برای اشاره به فاعل که همزمان مفعول هم هست استفاده می‌شود، مثل:

myself, yourself, himself, herself, itself, ourselves, yourselves, themselves.

از این ضمیرها در موقعیت‌هایی استفاده نمی‌شود که فاعل و مفعول یکی نیستند. به عنوان مثال، اشتباه است گفتن:

“She gave me and himself a gift.”

ضمیرهای نامفهوم:

در انگلیسی ضمیری به نام “one” وجود دارد که برای اشاره به شخص نامفهوم استفاده می‌شود. به عنوان مثال:

“One should always tell the truth.”

Ambiguity (مبهم بودن ضمیر):

گاهی اوقات استفاده از ضمیر ممکن است موجب سردرگمی شود، زیرا نامعلوم است که به چه چیزی یا چه شخصی اشاره دارد. در این مواقع بهتر است به جای ضمیر، اسم مورد نظر را تکرار کنید.

Who vs. Whom:

“Who” به عنوان فاعل و “whom” به عنوان مفعول استفاده می‌شود. با این حال، در گفتگوهای روزمره، “whom” به ندرت استفاده می‌شود و معمولاً “who” به جای آن به کار می‌رود.

It:

“It” ممکن است به عنوان ضمیر اشیاء یا حیوانات استفاده شود. به عنوان مثال:

“The cat ate its food.”

“It” همچنین می‌تواند در مواقعی استفاده شود که ضمیر موضوعی نداریم، مانند:

“It is raining.”

Everybody, Everyone vs. Their:

اغلب “everyone” و “everybody” با ضمیر مفرد مطابقت دارند، اما در مکالمات روزمره ممکن است با ضمیر جمع “their” به کار بروند. به عنوان مثال:

“Everyone should bring their own lunch.”

دیدگاهتان را بنویسید